Zaburzenie osobowości borderline a związki partnerskie

Osobowość typu borderline (polskie, rzadziej spotykane określenie, to osobowość z pogranicza) jest jednym z zaburzeń osobowości. Występuje u 1-2% populacji. Pacjenci z tym rozpoznaniem mają poczucie pustki wewnętrznej. Ich poczucie własnego „ja” jest niepewne i niestabilne, co utrudnia im określanie swoich życiowych celów i aspiracji. Z trudem przychodzi im kontrola emocji. Często są impulsywne, ich nastrój bez wyraźnego powodu może oscylować od smutku do euforii. Poczucie braku kontroli nad swoim życiem i emocjami skutkuje u tych osób lękiem. Przerastające je emocje osoby te rozładowują za pomocą autoagresji. Najczęściej jest to w formie samookaleczeń, ale także różnych ryzykownych zachowań (niebezpieczna jazda samochodem, nadużywanie substancji psychoaktywnych, w tym leków, przygodne kontakty  seksualne itp.). 

W przypadkach skrajnie nasilonych emocji, jeśli nie znajdą one ujścia, może dojść nawet do pojawienia się objawów psychotycznych, takich jak halucynacje. W relacjach interpersonalnych osoby z osobowością typu borderline mają patologicznie nasiloną potrzebę bliskości i zainteresowania swoimi problemami. Jednocześnie mają nadmierną skłonność do obrażania się i zrywania kontaktu. Próby utrzymania naturalnego dystansu przez otoczenie osoby z borderline odczytują jako odrzucenie. Wywołuje to u nich frustrację, złość i czasem chęć „ukarania”, z reguły poprzez obarczanie „winowajców” odpowiedzialnością za akty autoagresji („to przez ciebie się pocięłam”).

Cechy osobowości z pogranicza pojawiają się w okresie dojrzewania. Najczęściej w większości zanikają podczas wchodzenia w dorosłe życie. Jeśli jednak tak się nie stanie, osoby z tym typem zaburzenia mają poważnie utrudnione budowanie swojej ścieżki życiowej. Zarówno w sferze zawodowej, jak i prywatnej.